|
Μέσα και έξω από τον χορό...
Δ. Χατζηγεωργιαδου ιδ. φροντιστηρίου
Αν δεν έχεις παιδί να δίνει Πανελλήνιες, δεν μαθαίνεις
«Οταν ήρθε η ώρα να συμμετέχει το παιδί μου στις Πανελλήνιες, είχα
κλείσει ήδη 20 χρόνια ως εκπαιδευτικός - φροντιστής και είχαν περάσει
27 χρόνια από τον δικό μου Μάη που ήμουν υποψήφια. Τόσα χρόνια είχα
βιώσει σε όλες τις μορφές της αυτήν την ειδική περίοδο των εξετάσεων»,
θυμάται σήμερα η κ. Δήμητρα Χατζηγεωργιάδου. Πέρυσι, με τον γιο της τον
Βασίλη, ήλθε η δική της σειρά να νιώσει το άγχος του γονιού για τις
εξετάσεις. Ο Βασίλης είναι πλέον φοιτητής στο Τμήμα Εφαρμοσμένης
Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Η κ. Χατζηγεωργιάδου κάνει
μία... ανάπαυλα στο άγχος φέτος, καθώς του χρόνου έρχεται η σειρά της
17χρονης κόρης της Αννας. Στοχεύει στη δύσκολη Ιατρική.
«Η
περίοδος των εξετάσεων αποτελεί την κατ’ εξοχήν περίοδο έντονου άγχους
όχι μόνο για τα παιδιά που υποβάλλονται στη συγκεκριμένη διαδικασία,
αλλά και για όλη την οικογένεια. Το γεγονός ότι μερικές ημέρες μέσα στο
καλοκαίρι αξιολογείται η μόρφωση των παιδιών μετά 12 χρόνια συνεχούς
μάθησης, αλλά και προσδιορίζεται τόσο καθοριστικά το μέλλον τους,
μεταδίδει στους υποψηφίους ένα πρόσθετο αίσθημα στρες και εσωτερικής
αναστάτωσης», λέει η κ. Χατζηγεωργιάδου. «Μια μεγάλη βοήθεια για κάθε
μαθητή και μαθήτρια που περνάει από τη δοκιμασία των εξετάσεων είναι να
αισθανθεί ότι οι γονείς του καταλαβαίνουν τις δυσκολίες του
εγχειρήματος και τον υποκειμενικό φόβο και στρες απέναντί του. Ετσι, οι
μαθητές δεν θέλουν ν’ ακούσουν κάτι στο στυλ “όλοι τα περάσαμε αυτά και
τίποτα δεν είναι”, “μη στενοχωριέσαι και μην αγχώνεσαι”, γιατί με αυτόν
τον τρόπο οι γονείς μειώνουν τη σημασία της υποκειμενικής εμπειρίας του
παιδιού και είναι σαν να του δίνουν το μήνυμα ότι δεν το
καταλαβαίνουν», προσθέτει.
Κάθε χρόνο τα φροντιστήρια δίνουν
συμβουλές στους μαθητές και στους γονείς πως θα πρέπει να
αντιμετωπίσουν ως λογική συνέπεια της μεγάλης πίεσης των ημερών όλα
αυτά που προκαλούν ανησυχία στο οικογενειακό περιβάλλον.
«Μπορώ
μέσα από την προσωπική μου εμπειρία, αλλά και από όλα όσα ζω κάθε χρόνο
να διαβεβαιώσω ότι πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα είναι αγχωμένοι οι
γονείς. Χρειάζονται οι ίδιοι ψυχολογική υποστήριξη για να μπορούν να
βοηθήσουν το παιδί τους με το στρες στη διάρκεια των εξετάσεων.
Ξεκινάμε (συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου) τον Απρίλιο με πρώτο
πληθυντικό: «Βγάλαμε τη χημεία, μας έμεινε ένα κεφάλαιο στη Φυσική»,
θαρρείς και θα δώσουμε όλοι μαζί με τα παιδιά μας εξετάσεις. Μετά η
πίεση για το φαγητό, τους χυμούς, τη σοκολάτα, την ιδιαίτερη περιποίηση
στα παιδιά μας γιατί μας ενοχλεί, νιώθουμε τύψεις αυτά να κουράζονται
κι εμείς να μη συμμετέχουμε στον αγώνα τους. Οι ημέρες των εξετάσεων
είναι η κορύφωση του δράματος, ειδικά τις τρεις ώρες που γράφουν τα
παιδιά. Από τις 8.30 το πρωί αρχίζουν τα τηλέφωνα – “πώς είναι τα
θέματα;”, “εύκολα, δύσκολα;” –, ενώ μπορεί τα θέματα να μην έχουν καν
μοιραστεί στα παιδιά», συμπληρώνει η κ. Χατζηγεωργιάδου. Και
αναρωτιέται: «Κάποτε έλεγαν στον γονιό ότι “αν δεν παντρέψεις παιδί,
δεν μαθαίνεις”. Μήπως, πλέον, για να μάθει πρέπει να το περάσει στις
Πανελλήνιες;».
|